(Iki yıl önce yazdığım bir parça. Bir roman başlangıcı olarak düşünmüştüm, gerisini getiremiştim. Yorumlarınızı bekliyorum...)
(I apologize for those who dont understand the language. But I had to get it out...)
.........................

Boşlukta Gezinti Anıları - I


“Neden yazmaya başladın?”
“Kendi gerçekliğimden uzaklaşmak için.”
“Kolay oldu mu?…”

Son hatırlanan sözlerin ardında anlamsız karanlık bir boşluk yatıyor.Güneş gökyüzündeki yolculuğunun yarısını tamamlamış, ben daha yeni ıyorum. Bunlatıcı sıcak içimi kaplarken kafamda binlerce beyin hücresinin öldüğünü anlatan bir ağrı hakim. Gözlerin kapalı olup da tembellik yapmanın anlamsız gelmeye başladığı anları yaşıyorum. Yeni bir pazar. En azından yatağın diğer yaninda ismini hayal meyal hatırladığım birisi yok (toplumun bana yükledigi o suçluluk duygusunu getiren).

Yeni bir gün işte, yanlızlık içinde uyandığım, bu lanet olası kıtada geçirdiğim diğer günlere benzer… Geçen gecenin son sözleri hala aklımda.

…

İnsanlar hayat dolu renkli San Francisco sokaklarında, arayışlar içerisinde. Dün, Michelle ile öğleden sonra bir mangal partisinde karşılastık, “Benimle takılsana bu akşam,” dedi. Onun o güzel suratına hiç bir zaman hayır diyemem ki.,. Akşam buluşuyor, birlikte bir ev partisine gidiyoruz şehrin en pahalı mahallerinden birinde, sayısı o kadar da çok olmayan gökdelen apartmanların birisinin terasında. Engin bir koy manzarası var, uzaktan köprü üzerinden geçen arabalar karınca misali, küçükken ikiz kulelerin tepesinden gördüğüm insanları hatırlatıyorlar. Kulelerin artik New York ufkunu süslemediğini farkederken kendi kendime gülümsüyorum, tarihten bir anı yakalamanın verdiği mutluluk ile. Düşüncelerim, olağan (bir eli boş, diğerinde birası olan) sarışın bir herif tarafından bölünüyor. Arkadaşının Michelle'e a asıldığını yeni farkediyorum, rahatsız oluyorum bireden ikisinden de, ama teklif ettikleri esrar dolu pipoyu da geri çevirmiyorum. Anlamsız bir sohbetten sonra Suzanne’le oradan tüyüyoruz bir sonraki durağımıza yetişmeye.

Dünyanın her yerinde olduğu gibi buradaki taksi şöförleri de deli, onca zaman araba kullanmanın getirdiği bir rahatlık ile herkesin önünü kesiyorlar. Bazı şeylerin hiç bir yerde değişmediğini farketmek içimi ürpertiyor. İkinci durağımıza varana kadar bu düşünceler aklımdan yok oluyor neyse ki: bu şekilde gecenin baslangıcında çok düsünmek insanın keyfini kaçırır. Vardığımız the Great American Music Hall 60lıları anımsatıyor efsaneleri ile birlikte. Ben, o efsanelerin yıllar önce takıldığı odalara iniyorum Suzanne ile birlikte, yeni efsanelerin imzalı resimlerinin süslediği mekanlara. Burada çalisabilir miydim onca anı arasında? Düşünemiyorum bile…

Biz mahsenden yukarı çıkana kadar konser bitmiş, insanlar dağılmıs, barmenler tekila şotlarını bir biri ardına diziyorlar. Bense, Michelle ile yeni hedefimize ulaşmadan once, üzerinde tropiikal süs balığının kazındığı küçük bir mavi hapı yutuyorm. Alkolden keyifle donen beynime yeni bir darbe indirmek için, geceyi uzatmak, insanlarla birlikte gecen anları doldurmak için.

Mighty kıpır kıpır, insanlarla birlikteyim ama muzikle baş başa. Kibar selamlaşmalar arasında mavi yolculuğumun başladığını farkediyor, beynimin dayanılmaz isteğine kendimi bırakıyor, vucüdumun hareketlerine kendimi bırakıyorum. Hoş ama boş bir sarhoşluk içerisinde dudaklarımda sakin bir tebessüm varken, işte, hayat hep böyle olsa diye düşünüyorum. Ama biliyorum sonunun geleceğini. Ve o geleceği düşünmek için gecenin henüz çok genc olduğunu farkediyorum. Nasil geçtiğini hissedemedigim bir zaman zarfindan sonra muzik bitiyor, ışıklar yanıyor, ve son durağın yolculuğu başlıyor.

Ten dolu bir ev, sabahın dördü. Sağlıklı insanlar uykularının en derin noktasında belki huzurlu bir diyarda, belki acımasız bir kabusta iken, ben uyanıklığın en keyifli noktasında, tanımadığım ana anladığım insanlar arasındayım. Ne de olsa hepimiz aynı mavi yolculuğu paylaşıyor, yolculuğumuzun kesişme noktalarını zevkle yaşıyoruz. Etrafımı kaplıyor dokunmak isteyen eller, okşanmaya hazır vücutlar, bitmek istenmeyen sohbetler, tadılmak istenilen dudaklar, belli belirsiz sözcükler, paylaşılan telefon numarali, email adresleri; derin siyah bakışlar…

….

Ve aklımda o son sözler. Bunaliyorum ağırlığı altında. Hayatın anlamsız bir yansıma olma duygusu ağır basıyor, yazmaya başlıyorum.

Yanlızlığımı doldurmaya çalışıyorum.